Er moet iets van mijn hart, want het knaagt er al jaren. Al jaren probeer ik de logica van onze Belgische Catalogus te begrijpen en wil ik graag aanvaarden dat de quoteringen afhankelijk zijn van de wet van vraag en aanbod. Daar waar ik begin te steigeren is wanneer de logica geweld wordt aangedaan.
Wie heeft er eens stilgestaan bij de twee reeksen “Bevordering van de Belgische Uitvoer” van 1948 en 1949? Globaal de nummers 761/772 oftewel 12 zegels waarvan de beeltenissen tweemaal voorkomen in twee verschillende kleuren.
Voor de reeks 761 tot 766 zegt de Officiële catalogus dat er 770.831 reeksen van bestaan, en dat sinds de catalogus van 1992. In 1991 was er nog geen sprake van oplagen. Daarentegen werden die reeds vermeld in de “Netto”, welke in 1992 fusioneerde met de Officiële en waarvan de lay-out sindsdien werd overgenomen door deze laatste. De catalogusprijzen van deze “gebruiks”-zegels mogen als normaal beschouwd worden.
Komen we nu aan de aanvullingszegels van 1949 (767 tot 772), waarvan de oplagecijfers respectievelijk de volgende zijn : 344.171.099 (344-miljoen en een chic!), 339.330.818 (339-miljoen…!), 49.304.331 (49-miljoen…!), 21.053.944 (21-miljoen…!), 41.656.745 (41-mil-joen…!) en 13.730.475 (13-miljoen…!). en dan wil men ons doen geloven dat er 10 maal minder postgave reeksen zijn overgebleven dan bij de voorgaande reeks? Geef toe dat er hier duidelijk iets niet klopt.
Voorwaar, het zijn gebruikszegels geweest, die een goede tien jaar in gebruik zijn geweest, maar men gaat mij toch niet wijsmaken dat de Post niet precies kan achterhalen hoeveel zegels van elke waarde reëel werden verkocht. Zij moeten toch een boekhouding bijhouden zoals elk commercieel organisme!
Ik heb echter de indruk dat, ofwel de oplagecijfers niet aan de juiste nummers zijn gehecht (de miljoenenoplagen zouden bij de eerste reeks passen en de 770-duizend enzovoort bij de aanvullingsreeks) ofwel behoren de quoteringen van de tweede reeks in feite tot de eerste en omgekeerd.
Wie weet hier meer over?

Freddy